تاریخچه انستیتو پاستور ایران
در سال ۱۲۹۸ و یک سال پس از جنگ جهانی اول، دولت ایران با آن که هنوز از مصائب جنگ جهانی فوق آسوده نگشته و اثرات خانمان سوز لشکرکشی و قحطی و بیماری را با بردباری تحمل میکرد برای تعالی علم پزشکی و تحقیقات پیرامون انواع بیماریهای واگیردار بومی به فکر تجدید روابط علمی خود با کشور فرانسه افتاد و حصول این مقصود را به عهده هیئت نمایندگی سیاسی خود که برای شرکت در کنفرانس صلح عازم پاریس بود واگذار نمود. هئیت نمایندگی ایران، در اول آبان ماه ۱۲۹۸ با مرحوم امیل رو، دانشمند مشهوری که در آن موقع رئیس انستیتو پاستور پاریس بود، در انستیتو پاستور پاریس ملاقات نمود و در همان ملاقات اساس و شالوده تاسیس انستیتو پاستور ایران پیریزی گردید. سه ماه پس از این ملاقات در تاریخ ۳۰ دیماه ۱۲۹۹، مرحوم پروفسور رنه لگروکه از طرف انستیتو پاستور پاریس مامور رسیدگی بود موافقتنامهای را که در آینده سرمشق همکاریهای فنی ایران و فرانسه گردید با وزیر امور خارجه ایران به امضاء رسانید و بدین ترتیب یک انستیتوی علمی و بهداشتی به نام انستیتو پاستور ایران در کشور ایران تاسیس شد.

انستیتو پاستور ایران یک مرکز تحقیقاتی غیر انتفاعی با طیف وسیعی از فعالیتهای متنوع میباشد. فعالیتهای این مرکز در سه زمینه مختلف به طور توأم و در راستای پیشگیری از ابتلای به بیماریها و درمان آنها از طریق: