
زیرا، پشه برای اینکه بتواند بیماری را منتشر کند، باید ابتدا عامل بیماری را با خونی که می مکد بگیرد. همچنین عامل بیماری باید توانائی زنده ماندن در بدن پشه را داشته باشد. (بهتر است که تعداد آن افزایش نیز یابد، که بدلیل نداشتن گیرنده های خاص ویروسHIV ، معده پشه قادر به تکثیر آن نمی باشد.)
در مرحله بعد باید عامل بیماری به غدد بزاقی پشه برسد. محلی که هنگام خونخواری مجدد پشه، بزاق از آن عبور می کند تا به میزبان جدید تزریق شود. پشه ها بزاق تزریق می کنند نه خون مکیده شده را. زیرا کانال غذایی و کانال تزریقی از همدیگر جدا هستند.
افراد آلوده به ویروس HIV مقادیر بسیار کمی از این ویروس را در خون خود دارند. در حقیقت ۷۰-۸۰ درصد افراد آلوده، در خونشان سطح قابل تشخیص ذرات ویروس را ندارند و اینکه باید برای انتقال بیماری حداقل ۵۰ ویروس وارد خرطوم پشه شود. به علاوه ویروس HIV بر خلاف سایر عوامل بیماریزا که توسط پشه ها منتقل می شود، روشی برای زنده ماندن در دستگاه گوارش پشه ندارد. به عبارتی ویروس ایدز به محض تماس با آنزیم های گوارشی معده پشه، خاصیت خود را از دست می دهد. ذرات ویروس HIV در معده پشه مانند غذا هضم می شوند، بنابراین هرگز به غدد بزاقی پشه نمی رسند. روش دیگر برای انتقال HIV این است که پشه فرد آلوده را نیش زده، سپس فورا شخص دیگری را نیش بزند و به قدر کافی ویروس بر روی قطعات دهانی پشه باقی مانده باشد تا بتواند آن شخص را آلوده کند. با این وجود چون میزان ویروس در خون خیلی کم است، مقدار خونی که ممکن است وجود داشته باشد، روی قطعات دهانی پشه خیلی کم است. به این دلایل دانشمندان تخمین زده اند که برای انتقال تنها یک واحد HIV ده ملیون پشه باید نیش بزنند.